تاریخچه «تانگیوان» به قدمتی طولانی باز می گردد. شکل های اولیه آن در اوایل دوره پیش از کوین ظاهر شد و در زمان های قدیم با نام های مختلفی مانند "mianjian" (پیله آرد) و "yuanbuluojiao" (کوفته های گرد بدون گوشه) شناخته می شد. در سلسله سونگ، تکنیک‌های درست کردن این کوفته‌ها به بلوغ رسیده بود و آنها به یک غذای جشن محبوب در میان عموم تبدیل شدند. در آن زمان، آنها را 'yuanzi' یا 'fuyuanzi' می نامیدند که از این واقعیت ناشی می شد که آنها پس از پخته شدن روی سطح آب شناور بودند.
از سلسله مینگ به بعد، این نوع غذای فصلی عمدتاً به عنوان "تانگیوان" یا "یوان شیائو" نامیده می شد. اصطلاح 'yuanxiao' عمدتاً در شمال رایج بود، در حالی که 'tangyuan' اصطلاح رایج در جنوب بود. در طول سلسله‌های مینگ و چینگ، صنایع دستی در ساخت آنها به طور فزاینده‌ای اصلاح شد و منجر به معرفی مواد پرکننده مختلف مانند خمیر کنجد، خمیر لوبیا قرمز شیرین و بادام زمینی شد. سلسله چینگ همچنین شاهد ظهور "yuanxiao" پر از موادی مانند گل اسمانتوس، شکر و گردو بود. در دوران مدرن، نوآوری مستمر در مورد طعم‌ها، شکل‌ها و روش‌های مصرف صورت گرفته است. در حال حاضر بازار پر کردن های خلاقانه مانند شکلات و میوه و همچنین محصولات سریع یخ زده را ارائه می دهد. فراتر از روش سنتی جوشاندن، سبک های آماده سازی دیگری نیز توسعه یافته است، از جمله سرخ کردن عمیق و پوشش شکر ('basi').
